ابوالقاسم دستورانی؛ مجتبی الهی خراسانی
چکیده
بازی به عنوان یک فعالیت اختیاری و غیر جدی که بهقصد شادمانی و لذت انجام میشود، بخشی از زندگی انسان است. در میان فقه امامیه و سایر مذاهب، تنوع و تفاوت احکام بازیها از واجب تا حرام، مورد اتفاق است، اما ...
بیشتر
بازی به عنوان یک فعالیت اختیاری و غیر جدی که بهقصد شادمانی و لذت انجام میشود، بخشی از زندگی انسان است. در میان فقه امامیه و سایر مذاهب، تنوع و تفاوت احکام بازیها از واجب تا حرام، مورد اتفاق است، اما اینکه معیار بازیهای مستحب در ادله و احکام مذاهب فقهی چیست؟ و دلالتهای تربیتی آنها کداماند؟ اختلاف و تردید وجود دارد. این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و با جستوجو و کاوش در آیات و روایات، کتب تفسیری و منابع فقهی تلاش دارد تا ضوابط و قیود بازیهای مستحب را شناسایی کند و از این رهگذر، بهمعیارها و ملاکات کلی آنها راهی بیابد. سپس دلالتهای تربیتی بازیهای مستحب را بیان کند. پژوهش حاضر نشان میدهد انواع مختلف بازی در صورتی متصف بهاستحباب میشوند که موجب تقویت آمادگی برای دفاع از حق یا تقویت برادری بین مسلمانان و صلح و تالیف قلوب بین انسانها گردد. روحیه استکبار ستیزی را تقویت نماید. انجام آن باعث اضرار بهنفس یا غیر و یا ترک واجب و ارتکاب حرام نشود. همچنین براساس این پژوهش در تربیت گاهی لازم است از فعالیت غیر جدی مانند بازی همراه با تشویق و جایزه استفاده کرد مربی باید بهبعد روحانی و جسمانی متربی توجه کند و دارای برنامه منظم و هدفمند باشد. برای ارتباط بهتر با متربی همزبان شدن با او و همراهی کردن با او ضروری است.
